~*ปีศาจอาจงอแง*~

มีน้องคนหนึ่งจุดประกายว่าควรจะเขียนอะไรชี้แนะแนวทางในการเป็น Blogger ได้บ้าง จากคอมเม้นท์นี้

 

" เอารูปป๋มลงบ้างนะงับเจ๊ เผื่อจะได้แจ้งเกิดบ้าง ขอบคุณงั"บ

จาก #เด็กน้อยผู้หลงทาง

 

อยากจะเล่าความเป็นมาของบล็อกนี้ก่อนว่าเริ่มต้นจากการอยากลองมีบล็อกเป็นของตัวเองดู เมื่อตอนปี 2006แล้วก็คิดว่ามันคงเหมือนใน MySpace ที่มีบล็อกไว้บ่นสัพเพเหระไปเรื่อยโดยที่ไม่ได้สนใจว่าใครจะเข้ามาคอมเม้นท์หรือเปล่า แรก ๆ ก็แปลกใจว่า เออ...ที่นี่แปลกดีแฮะมีคนไม่รู้จักมาคอมเม้นท์ให้ด้วย เอ็นทรี่เก่า ๆ ตอนแรกนั้นก็ลบทิ้งไปหมดแล้ว จากนั้นจขบ.ก็ทิ้งบล็อกให้ฝุ่นจับนานเป็นปี เพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะเขียนอะไรให้ชาวบ้านอ่าน จนกระทั่งได้มาเล่น Devil May Cry ถึงจะเป็นเกมซีรี่ย์ล่าสุดที่ชอบมาก แต่ว่าด้วยความบ้าเล่นแต่เกม (รวมถึงเกมอื่น ๆ ด้วย) ก็เลยยังปล่อยให้บล็อกร้างอยู่อย่างนั้นไปอีกซักพัก

 

จนกระทั่งปี 2007 นี่เองที่ได้เวลานำบล็อกมาปัดฝุ่นใหม่ จนกระทั่งได้ทำซับนรกชิ้นแรกมา ก็ได้ตอนที่ชื่อว่า คุณป้ามหาภัย ที่มีคนนำความเสื่อมนี้ไปขยายต่อยังบอร์ดต่าง ๆ จากนั้นจขบ.ก็ทำซับนรกเรื่อยมาแล้วก็ได้แปลบทสนทนาเป็นครั้งแรก เนื่องจากว่ามีเพื่อนที่ชอบเล่นเกมเหมือนกันแต่เขาไม่รู้ภาษาอังกฤษ ไอ้เราก็อยากให้เพื่อนรู้ในสิ่งที่เราเข้าใจด้วย ก็เลยลงทุนแปลบทสนทนาของ Devil May Cry 4 มาลงที่ Exteen แห่งนี้ และนี่ก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้บล็อกนี้กลายเป็นที่รู้จักในวงแคบ จากนั้นก็มีคุณ pornoak จากบล็อก My Game อันโด่งดังมาขอให้แปลของภาค 3 คิดว่าไหน ๆ แปลมา 2 ภาคแล้ว ทำให้ครบ 4 ภาคไปเลยเป็นไง และแล้วก็มีคนเข้ามาคอมเม้นท์มากขึ้น

 

ในช่วงปี 2007 - 2008 อาจจะไม่ค่อยได้อัพอะไร เพราะยุ่งกับงานที่ทำมากค่ะ ก็มีลงเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยไปบ้าง จากนั้นพอปลายปี 2008 นี่ล่ะที่จขบ.ได้กลับมาอยู่บ้าน จึงทำให้มีเน็ต Hi-Speed ใช้ หลังจากที่ใช้ WiFi ห่วย ๆ เพราะอยู่หอพัก พายุเข้าทีก็สัญญาณหายทำให้เสียอารมณ์มากจนต้องเลิกซื้อจากผู้ให้บริการ HotSpot เจ้านั้นไปเลย

 

จริง ๆ แล้วจขบ.มีไอเดียซับนรกเสื่อม ๆ จากเนื้อเรื่องในเกมที่เล่นหลายเกมอยู่ก่อนหน้าที่จะมีบล็อกแล้ว เพราะเอามาเม้าท์กับเพื่อนแบบตลก ๆ ประจำ เวลาคุยเรื่องเกมกับเพื่อนไม่ว่าเกมมันจะเครียดขนาดไหนก็เอามาล้อให้มันตลกจนได้ล่ะ จนเกิดความคิดว่า เออ...ไอ้ที่โม้ ๆ ไปนี่ถ้าเอามาทำซับนรกเก็บไว้ท่าจะดี ก็เลยมีซับออกมามากมายอย่างที่ได้เห็นกันนี่ล่ะค่ะ พอแค่นี้ก่อนดีกว่า เริ่มรู้สึกเซ็งกันแล้วล่ะสิ  

ไหน ๆ ก็รู้บางอย่างว่าจขบ.อยู่ในวัยทำงานแล้วนะจ๊ะ จะเรียกเจ๊เรียกพี่เรียกป้าก็เชิญ แต่เรียกป้านี่ก็มีเคือง+งอนเหมือนกันนะ ฮ่าๆๆ อยากรู้ว่าทำไม...จงไปอ่านการ์ตูน 4 ช่อง เรื่องผู้หญิงเข้าใจยาก ดูเองแล้วจะรู้

 

ก่อนอื่นอยากให้น้อง ๆ ที่หลงทางเข้ามามีบล็อกเป็นของตัวเอง ณ หมู่บ้าน Exteen ได้ไปอ่านบล็อกของบล็อกเกอร์ดัง ๆ หลายท่านซะก่อนนะคะ

 

ขอแนะนำเอ็นทรี่เหล่านี้ก่อนเลย

7 กระบวนเพลง: เขียน Blog ยังไงให้ได้คอมเม้นท์ ของคุณ tiew@fine 

โปรโมทบล็อกอย่างไรให้ฮิต ของคุณเจ้าชายน้อย

ทำยังไงให้คนคอมเม้นต์และสนใจเยอะ ๆ ของคุณกรรมกรไซเบอร์

 

ยังมีเอ็นทรี่มีประโยชน์แบบนี้อีกมาก ที่ไม่สามารถกล่าวถึงได้ เพราะจขบ.ก็ไปอ่านเจอจาก HotPost ที่หน้าหลักของ Exteen มา สมัยที่เริ่มจริงจังกับการเขียนบล็อกใหม่ ๆ เพราะอยากรู้เคร็ดไม่ลับจริง ๆ ว่าทำไมบางบล็อกมีคนมาคอมเม้นท์ หรือมี Page View สูงปรี๊ดได้อย่างน่าทึ่ง

 

ต้องขอบคุณบล็อกเกอร์ที่ยกตัวอย่างมาข้างต้นอย่างมากค่ะ ที่ทำให้จขบ.พัฒนาฝีมือในการเขียนบล็อกได้ขนาดนี้ ถึงจะยังไม่เมพขิง ๆ ก็เถอะ!!

 

ต่อไปนี้เป็นเคร็ดลับที่จขบ.นำมาปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอค่ะ

ถือว่าเป็นมาตรฐานวงการบล็อกเกอร์เลยด้วย

 

1. ต้องหาแนวหรือเรื่องที่เราสนใจมาเขียนก่อน

อันนี้สำคัญมาก เป็นการปูทางไปสู่อนาคตว่าคนที่จะมาติดตามบล็อกเราจะเป็นคนกลุ่มไหนบ้าง จงเขียนอะไรก็ได้ที่ทำให้เรามีความสุขก่อน เมื่อคนอ่านเขาเข้ามาอ่านแล้วมีความสุขตามเรา รับรองว่าคอมเม้นท์ต้องมาแน่นอน แต่จะมากหรือน้อยก็อย่าเพิ่งไปใส่ใจค่ะ ให้หวังน้อยเข้าไว้จะได้ไม่มานั่งท้อแท้เสียใจจนต้องประกาศปิดบล็อกประชดชาวบ้าน

 

2. เขียนภาษาไทยให้ถูกต้อง

มีย่อหน้าเป็นระยะเพื่อให้ดูอ่านง่าย แทรกภาพประกอบบ้างเพื่อให้ดูน่าสนใจ เอ็นทรี่ไหนมีแต่ตัวอักษรยาวเหยียด ถ้าไม่ใช่เรื่องที่คนเข้ามาเยี่ยมชมสนใจจริง ๆ ก็จะไม่มีอารมณ์จะอ่านเหมือนกันล่ะค่ะ ซึ่งบางครั้งบล็อกนี้มันก็มีแบบเผา ๆ เนียน ๆ ไม่ใส่ภาพเหมือนกัน เพราะบางวันก็มีเวลาอัพน้อย แต่อย่าทำบ่อย ๆ เพราะคนอ่านจะหนีหมด

 

3. หัดไปอ่านบล็อกอื่นแล้วคอมเม้นท์ให้เขาบ้าง

อยากบอกว่าข้อนี้ถ้าทำตามมาก ๆ แล้วจากที่เคยคาดหวังให้คนมาคอมเม้นท์กลับอย่างเดียว กลายเป็นว่าพอเราไปคอมเม้นท์โต้ตอบกับหลาย ๆ บล็อกเป็นประจำ ทำให้มีเพื่อนเยอะไปโดยปริยายค่ะ นับว่าคุ้มมาก ๆ กับการใช้เวลาอ่านบล็อกอื่น ๆ บางครั้งยังได้สาระหรือเรื่องราวที่เราต้องอึ้ง ทึ่ง และเป็นประโยชน์กับชีวิตประจำวันได้เหมือนกัน อ่านนาน ๆ ไป ทำให้กลายเป็นคนชอบอ่านไปเลยล่ะ แถมได้เพื่อนเพิ่มมาอีกด้วยแน่ะ

 

4. มีการเกริ่นนำ และลงท้ายเอ็นทรี่ทุกครั้ง

เหมือนเรียงความนั่นล่ะ มีบทนำ ใจความ บทสรุป ทำให้คนอ่านมีความพยายามที่จะอ่านเรื่องที่เราเขียนจนจบได้ ไม่ใช่ว่าเปิดเข้ามาแล้ว รูด scroll ปรื๊ด ๆ ผ่านไป บางเจ้าอาจจะยอมเสียเวลากด emotion เหงื่อตก  ฝากไว้ให้ดูต่างหน้าก็เป็นได้

 

5. ทำธีมให้อ่านง่ายสบายตา

ไปอ่านบางบล็อกนี่เนื้อหาก็ดีนะคะ แต่ธีมฉูดฉาดไปหน่อย อ่านจบแล้วต้องกลับไปนอนพัก เพราะปวดตาเหลือเกิน ถ้าอัพแรก ๆ ก็ไม่ต้องไปสนใจแต่งธีมเตะตาคนอ่านจนบวมปูดก็ได้นะคะ

 

6. ใส่ Tag

อย่าลืมใส่ทุกครั้งที่อัพเอ็นทรี่ เพราะเวลาคนมาค้นหาจะได้เจอบล็อกเราไง ตอนแรก ๆ จขบ.มันก็บื้อไม่ค่อยได้ใส่ประจำ จนต้องมาตามแก้ใส่ tag ให้ครบ บางเอ็นทรี่อัพไว้นานแล้ว แต่มีคนมาเจอก็อาจจะได้คอมเม้นท์เพิ่มจากตรงนี้ด้วย

 

7. อัพเสร็จแล้วควรอ่านเอ็นทรี่ด้วยตัวเองซ้ำ 1 รอบขึ้นไป

ถ้าใครเข้ามาบล็อกนี้บ่อย ๆ จะเห็นได้ว่า นังคนนี้มันเป็นโรคชอบแก้ไขไปเรื่อย เพิ่มภาพบ้าง แก้ข้อความบ้าง ลบนู่น เติมนี่ตลอด เพราะการมาอ่านซ้ำทำให้เราเห็นข้อบกพร่องของเนื้อหาที่เราเขียนค่ะ แล้วยังเป็นการตรวจสอบด้วยว่า ไอ้ที่ตูเขียนแบบเผา ๆ ไปก่อนหน้านั้นมันทำให้คนอ่านเค้าเซ็งหรือเปล่า

 

8. หัดมีมุขตลกบ้าง

จขบ.เป็นคนเครียดง่ายค่ะ ฉะนั้นเวลาไปอ่านสาระอะไรมากเกินไปก็พาลจะปวดหัว ขอให้มีมุขตลอกแทรกบ้างเป็นบางคราว แต่อย่ามากเหมือนบล็อกนี้เลยนะ บางทีก็ทำเอาเสื่อมไปทั้งวงการเหมือนกัน ตัวเองมาอ่านแล้วยังต้องอึ้งว่าตูผลิตมุขอะไรออกไป บ้าบิ่นชะมัด

 

9. จงมีความสุขที่ได้เขียน

อย่าไปคิดอะไรมากเลยค่ะ ชีวิตมีการเปลี่ยนแปลงเสมอ ไม่มีคนมาอ่านไม่เป็นไร ถือว่าเราได้ฝึกทักษะการเขียน แม้ภายในใจจะเจ็บปวดเหมือนมีไฟแผดเผาให้เร่าร้อนว่า

ทำไมไม่มีคนมาคอมเม้นท์บล็อกช้านนนนนนฟะ!!!???  

 

จงสู้ต่อไป ทาเคชิ!!

 

แต่การจะเป็นบล็อกประเภทเจาะจงความสนใจแบบบล็อกปีศาจงอแงนี้ คงต้องทำใจหน่อยว่าอาจจะมีคนมาคอมเม้นท์ไม่มากนัก เพราะมันเฉพาะกลุ่มจริง ๆ ค่ะ บางทีคนทั่วไปที่เขาอยากจะเข้ามาคอมเม้นท์กลับให้ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่มีอารมณ์ร่วมไปกับมุขของบล็อกนี้อย่างแรง

ต้องขออภัยด้วยค่ะ ^^ นังนี่สมควรไปอ่านบล็อกท่านอย่างเดียวโดยไม่ได้คอมเม้นท์ตอบแทนถ้าไม่รักกันจริง

 

ทำไมมันมีสาระได้ขนาดนี้!!

ส่วนบล็อกนี้แจ้งเกิดเพราะพิซซ่าของดันเต้แท้ ๆ จริง ๆ แล้วเคร็ดลับความเทพของดันเต้อยู่ที่พิซซ่าต่างหากไม่ใช่พะลง พลังปีศาจอะไรนั่นหรอก ฮ่าๆๆ

ที่สำคัญที่สุด คือ ต้องขอบคุณคนที่มาคอมเม้นท์ให้ประจำมาก ๆ ค่ะ ทั้งที่บางทีก็อัพแบบมึนเมาไปบ้างก็ยังอุตส่าห์ฝืนใจคอมเม้นท์ให้อีกแน่ะ น่ารักจริง ๆ ขอจุ๊บที